Aralık ayındaki LASIK ameliyatım – 29 Ocak 2009 Perşembe tarihli rapor

Dün akşam Zürih’e Lasik ameliyatımdan 4 hafta sonra kontrole gittim. Ameliyat süreci ve tüm organizasyon hakkında bilgi verdikten sonra, doktorun sonucunu merakla bekledim. Ameliyatın başarılı olduğu hissim doğrulandı ve doktor “çok güzel, çok güzel!” dedi. Çok memnun kaldım; sol gözümde görme keskinliği %125, sağ gözümde %100. İki gözü birlikte kullandığımda ise %160 görüyorum.

Cumartesi günü kızımla birlikte İstanbul’a seyahat ettik. Check-in sırasında yaklaşık 1,5 saat sıra bekledik – Noel öncesi üç gişede inanılmaz bir karmaşa vardı – ama sonrasında uçuş yaklaşık yarım saat gecikmeli gerçekleşti. Onun dışında her şey sorunsuz ilerledi!

Gümrük işlemleri oldukça hızlı ilerledi ve dışarıda bizi Fred bekliyordu. Bizi arabaya götürdü ve otele bıraktı. Hatta lobide yanımızda kaldı, iyi bir oda alıp almadığımızdan emin oldu.

Pazar günü İstanbul’un bir kısmını gezdik ve çok metro kullandık. Fred bize nasıl yapmamız gerektiğini anlattı. Pazartesi sabahı ise çarşıyı ziyaret ettik; yaklaşık bir saat sonra ihtiyaçlarımızı tamamlamıştık. Satıcılar oldukça ısrarcıydı.

Öğleden sonra Fred bizi otelden aldı ve kliniğe götürdü. Toplamda 4 hasta vardık, bunlardan 3’ü İsviçreliydi! Kısa sürede sohbete daldık, tabii, hepimizin ortak bir konusu vardı!

Tüm muayeneler bitip formaliteler tamamlandıktan sonra küçük bir şeyler yemek için dışarı çıkabildik. Alkol ve kafeinden uzak durmamız gerekiyordu. Peki ben ne sipariş ettim? Bir kola! Diğerlerinin bana sert bakışlarıyla fark ettim ki, ne yapıyorum ben! Sonunda sadece yarısını içtim. LOL

Kliniğe geri döndüğümüzde, bize ameliyat süreci ve hazırlıklarıyla ilgili bilgiler verildi. Yumuşak koltuklarda oturup beklerken biraz televizyon izleyerek vakit geçirdim. Maalesef ben en son sıradaydım. İlk kişi geri döndüğünde ve yatağa uzanıp gözlerini kapattığında ne kadar kıskandığımı anlatamam. Nasıl geçtiğini sormaya cesaret edemedim. Nihayet ünlü masaj koltuğuna oturma sırası bana geldi! Ameliyat önlüğünü, başlık ve ikinci bir çift ayakkabı örtüsünü giydikten sonra gözlerim dezenfekte edildi. Orada uzanırken sabırsızlanıyordum ama aynı zamanda tamamen rahattım.

Ameliyathane götürüldüm ve lazerin altındaki yatağa uzandım. Gözlerim zaten uyuşturulmuştu ve şimdi sağ gözüm kapatıldı. Göz yayı yerleştirildi ve göz yıkandı. Ardından flap kesildi ve tekrar yerine kondu. Her şey bulanık görünüyordu. Derin nefes almam ve yeşil noktaya odaklanmam söylendi. Söyleneni yaptım. Kırmızı ışık çakmalarını gördüm ve lazerin sesini duydum, bir anda bitti! Göz tekrar yıkandı ve flap başlangıç konumuna “düzeltildi”. Benim için hissettiklerim böyleydi.

Uff, şimdi sol gözüm sırasıydı. Konsantrasyon biraz zor oldu. Kısa bir duraklama hissettim, doktor sakin bir sesle noktaya odaklanmamı söyledi ve hemen devam ettik. Gözümü hafif hareket ettirmişim ve bu yüzden lazer durdu.

Doktor iyi işbirliğim için teşekkür etti ve Fred beni karanlık bir yan odaya götürdü, kısa bir süre dinlendim. Sonra beni, şakalaşmaya başlamış diğer hastalarla bir araya getirdi. Ben ise gözlerimi zar zor açabiliyordum ve “mucize damlalarını” sabırsızlıkla bekliyordum; bu damlalar acıyı hafifletiyordu. Önce kısa bir kontrol yapıldı, ardından bahsedilen damlaları aldım. Gözlüklerimizi taktık ve kliniği terk ederken fark ettim ki, o seksi yeşil ayakkabı kılıflarını hâlâ çıkarmamışım!

Otele varınca yatağıma uzandım. Ama bir türlü rahatlayamadım ve acı geri geldi. Bunun üzerine bize verilen ağrı kesici tableti aldım ve uyumaya çalıştım. Biraz kestirdim. Ameliyattan üç saat sonra kızım ile bir kafeye gittik ve tatlı bir şeyler yedik! Gözlük takmadan görebiliyordum, inanılmazdı!

Ertesi gün kontrol muayenesine gittik ve doktor biz üçümüzden çok memnun kaldı. O sırada yeni hastalar da ön muayene için gelmişti ve merakları oldukça büyüktü. Ardından bizi havaalanına götürdüler ve damlalarımızı unutmamamız konusunda uyardılar! Mutlu bir şekilde eve uçtuk.

Bu vesileyle, diğer iki hastama selamlarımı iletiyor ve umuyorum ki onlar da benim kadar iyi durumdadır! Ayrıca tüm EyeStar ekibine her şey için içten teşekkürlerimi sunuyorum.

Denise Zeller